Σήμερα αύριο πάντα

Σκέφτομαι των Οδυσσέα, την σκύλα, την Χάρυβδη. Να βουλώσω τα αυτιά ή να δεθώ στο κατάρτι; Μήπως είναι καλλίτερα να κάνω ότι και ο Θησέας, δηλαδή να δώσω την μάχη απέναντι σε τρομοκράτες και (φίλους τους), να φροντίσω να πορεύεται σε δρόμους καθαρούς τούτος ο Λαός και εγώ μαζί του. Κάπου εδώ σκέφτηκα βρίσκεται ο πραγματικός ορισμός της αξιοπρέπειας, χωρίς τα φτιασιδώματα και τις περικοκλάδες, τα ψευτοδιλήμματα, τα πλαστικά διλήμματα, τις κόκκινες σημαίες που από το πολύ το πλύσιμο και το ανακάτωμα, χάσανε χρώμα και ουσία. Κάπου εδώ είναι και η αλήθεια, Λαέ μου. Το δικό μου, του Λαού, το πραγματικό συμφέρον είναι η πάλη, ο αγώνας. Μόνον αυτό φοβούνται, μόνον αυτό τους πρέπει....Δεν θέλω να με σέβονται, θέλω την προσφορά μου στην κοινωνία να γνωρίζουν και το δικαίωμα στην κοινωνική πίτα που δικαιούμαι να παίρνω. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο.